Geçtiğimiz şubat ayında bir dil daha yok oldu. Andaman adalarında 65bin yıldır yaşadıkları bilinen Bo kabilesinin dili, bu kabilenin son üyesi Boa Sr’nin 85 yaşında ölümüyle artık hiç kullanılmayacak şekilde yok oldu. İngiliz bilim adamları belki de bu dilden birkaç kelimenin anlamını çözmüştü ama onların bu dili asla kullanmayacağını adımız gibi biliyoruz. Bir dili o dilin gerçek sahipleri mi kullanır sadece?

Tarihte çok garip örnekler de var. Güney Amerika’daki bir kabilenin son üyesi kendisiyle birlikte yok olacağını düşündüğü için kendi dilini bir papağana öğretiyor. Kabile keşfedildiğinde tüm üyeleri çoktan ölmüştür ancak kabilenin dilini kullanan papağan keşif gününe kadar sahibinin başında beklemiştir. Bu kabilenin dili papağan sayesinde çözülmüş ama kullananı olmadığı için yok olmuş durumda. İnsan bunları okuyunca kendi dili hakkında düşüncelere kapılıyor.

Türkçe sadece bir dil değil, konuşan birileri olduğu sürece t.c. kimlik numaramızdan daha önemli bir kimlik bilgisi bizler için. Fakat dilimiz son derece eprimiş durumda. Evet eprimiş. Kırgızistanlı, Azerbaycanlı Öztürkçe konuşan dostlarımızla konuşmakta zorlanıyoruz. Bazı kelimeleri çok kötü anlamlara çekmişiz, adeta bel altı espri cumhuriyeti dili oluşturmuşuz kendimizce.

Bazen bir harf değişimi bir anlamı büsbütün yok ediyor, şivelere göre değiştirilen harfler değil kastım bilinçli olarak anlam kaymasına uğratılarak müstehcenlik katılan sözcükleri ifade etmeye çalışıyorum burada.

Evet, kafamıza silah dayalıymış gibi konuşurken şu doğru kelime miydi yanlış kelime miydi diye düşünerek de konuşamayız, yazamayız ancak yine de bu bizim dikkat etme sorumluluğumuzu kaldırmaz. Maalesef tahribat çok tamirat yok…

Danimarka’da başlayan karikatür krizi Norveç’e de sıçradı geçtiğimiz günlerde. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) e yönelik hakaret içeren karikatür bir Norveç gazetesinde de yayınlandı. Bu durum maalesef dünya Müslümanlarının gündemine getirilmediği için yeterince protesto edilmedi. Sadece Norveç’teki Müslüman taksiciler gazeteyi taksileriyle kuşatarak trafiğin en yoğun olduğu saatlerde gazeteyi klakson sesiyle protesto ettiler.

Avrupa’da bunlar olurken ülkemizde de meclisteki kavga gündemdeydi. Maalesef kavgaya Peygamberlik de alet edildi. Kavgaya karışan partileri eleştirip ortamı daha da germekten ziyade sadece bir öneride bulunmak istiyorum. Norveç’teki Müslüman taksicileri TBMM’ye seçelim. En azından bizim milletimizin değerlerine daha saygılı olacakları kesin.

Ulaşım her geçen gün kolaylaşıyor, daha 1950li yıllarda dedelerimiz deve ile at arabası ile yolculuk yapıyordu. 1960’larda âdemoğlu aya çıktı. Şimdi ülkemizde uçaklar, metrolar, hızlı trenler cirit atıyor. Ulaşımın böylesine kolaylaştığı bir zamanda Anadolu’yu gezmeden durmak olmaz. Her seferinde cennet vatanımız demeyi biliriz ama tatillerde hep aynı yere gideriz para biraz çok gelirse yurt dışı. Elbette gidilmesi gereken yerler var yurtdışında da ama önce vatan!

Bahar geliyor! Bahar da durmayın çıkın apartmanlarınızdan. Şair Erdem Beyazıt ne güzel ifade ediyor Anadolu’da baharı.

Bir de baharlar bilirim
Apartman odalarında büyüyen çocukların bilmediği bilemeyeceği
Anadolu bozkırlarında
İstanbul’dan çıkıp Diyarbekir’e doğru
Tekerleri yamalı asfaltları bir ağustos susuzluğu ile içen
Cesur otobüs pencerelerinden
Bilinçsiz bir baş kayması ile görülen
Evrensel kadınların iki büklüm çapa yaptıkları tarla kenarlarında
Çıplak ayakları yumuşak Topraklara batmış ırgat çocuklarının
Bir ellerinde bayat bir Ekmeği kemirirken
Diğer ellerinde sarkan yemyeşil bir soğanla gelen.

Erdem Beyazıt/sana bana vatanıma ülkemin insanlarına dair.

Anadolu’da at koşturmak kolay değil ama yolunuz üzerinde neler görmüyorsunuz ki camiler, kervansaraylar, hanlar, hamamlar, farklı farklı insanlar ve mezarlıklar.

En çok etkileyen de mezarlıklar oluyor insanı. Çünkü en son yolculuğunu düşünüveriyor bir anda. Birkaç selvinin arasında çoğunun ismi silinmiş taşlar. İşte bu dünya böyle, isimlerimiz silinip gidecek bir gün. Bize düşen bu ismi silinip gitmiş belki de bir fatihaya muhtaç olanları niyetimize alarak fatihalarını okumak. Yol boyunca gördüğün hamamlardan birinde yıkanır, restorana çevrilmiş hanlardan birinde yemeğini yer, camilerden birinde namazını kılar iğde, kekik, leylak, papatya kokulu yollarda düşen cemreleri sayarsın. Vatana sahip çıkmak onun etrafını çitle çevirerek olmaz, vatanın toprağını, taşını, havasını, suyunu, kokusunu her zerresine kadar hissederek başarabiliriz bunu

Yönetmen Ahmet Uluçay, 30 Kasım günü Hakkın rahmetine kavuştu. Ülkemizin ender rastlanan insanlarından birisiydi ve bir dehaydı. Fakirliğin ve yokluğun içinde sanat icra etmeye kalkışmak her baba yiğidin harcı değil hele hele sinema gibi en modern sanatı icra etmek imkânsıza yakın duruyor. Ama Ahmet Uluçay Kütahya’nın Tavşanlı ilçesinin Tepecik köyünde bunu başarmış birisi.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmi onun şaheseri diyebiliriz. Masumiyetin, saflığın, dürüstlüğün, umudun en sade halini taşır ve içinde metafizik imgeleriyle bilinçaltınıza mesajlarını da gönderir. Yeri gelir bir meczup olursunuz, yeri gelir bir küçük serseri; ama kaybetmediğiniz bir şey varsa o da umudunuzdur. Çocukluğunuzda biriktirdiğiniz belki de ömrünüzün sonuna kadar saklamanız gereken umut. Havf ve recadaki reca işte.

Ahmet Abi’ye umudunu kaybettirebilecek tonla şey vardı ama o hiç kaybetmedi. Düşünün bir kere, siz köyde çektiğiniz filmlerle Montpelier Akdeniz filmleri festivali, San Sebastian film festivali ödülleri alıyorsunuz ama hemşerileriniz size deli gözüyle bakıyor. Ve siz bir gün oskarı alma umuduyla yaşıyorsunuz, her şeye direniyorsunuz. Ahmet Abi’nin hayatı asla ödüllerden ibaret değil. Çapa Tıpta yaşadığı günleri çok az kişi bilir. Herkes onu gülerken bilir, çoğu zaman gülerdi de.

Dervişane yaşam ve konuşma tarzıyla sizi yüzde yüz etkilerdi. Televizyon dizilerinden ezberlediğimiz, Mevlana’dan Yunus Emre’den bir iki laf sıkıştırılarak halkın büyük kesimini etkisi altına almanın yönteminin alasını bilen ve konuşurken karşınızda öyle sofiyane bir büyük var zannettiğiniz kişi, asla filmlerinde bu yöntemi kullanmamıştır. Çünkü Ahmet Abi’ye göre sinema her şeyi anlatabilir, eğer insanlar bir oyuncunun ağzından çıkan iki kelime ile kendilerine ders çıkaracaklarsa hiç çıkarmasınlar daha iyi, üstad onun bir kalıcılığı olmayacağının bilincindedir her zaman. Sinema her şeyden önce görsel bir sanattır. Gözlerinizle kulaklarınızla kazırsınız her şeyi belleğinize.

Ahmet Abi’nin o sade duruşunu herkes belleğine kazımalı. Bir daha öyle bir duruş göremeyebilirsiniz. Ve şu sözünü lütfen bir yerlere not edin “Karpuz Kabuğundan gemi değil Titanik bile yaparsınız para değil yürek meselesi”

Birkaç yıl içinde o kadar önemli insanları kaybettik ki bazen soruyorum yenilerini çıkarabilecek miyiz diye? Bir Sabahattin Zaim, bir Turgut Cansever, bir Erdem Bayazıt, bir Ahmet Uluçay olabilecek miyiz ey dostlarım? Olabilmek ya da olmamak işte bütün mesele bu…

Zarifoğlu Şiirinin Fotoğrafı Çekilebilir mi?

Facebook’ta birkaç aydır dikkat çeken gruplardan Fotoğraf ve Şiir grubu bir yarışma düzenliyor. Daha önce benzer yarışmalara da imza atmış grubun bu seferki sloganı “Kederlendiren yahut mutluluk veren küçük basit şeyler nelerdir hiç düşündünüz mü?”

Bu sloganın üretildiği yer ise Cahit Zarifoğlu’nun şu dizeleri.

“Evet hatırladım

Küçük basit şeyler

Yetiyor kederlenmeye

Ya mutluluğa?”

Yarışmacılar bu dizelerin fotoğrafını çekmeye çalışacaklar.

Peki ya kurallar?

Kurallar

1. Herkes kendi çektiği fotoğrafı gönderecektir.

2. Sadece bir fotoğraf ile katılabilirsiniz.

3. Fotoğraf gönderme süreniz iki haftadır.

4. Fotoğraflar gruba eklenmeyip fotograf.siir@gmail.com adresine yollanmalıdır.

5. Admin kardeşimiz yolladığınız fotoları isimsiz olarak gruba ekleyecek ve oylama yapılırken kim kimin fotosu bilmeyecektir.

Ödül

Gelelim ödül meselesine…

Efendim zaten size çok güzel bir grup armağan ederek en büyük ödülü verdik. Ama tabi bununla yetinmiyoruz. Birinci olan arkadaşımıza Cafcaf Mizah Dergisi aboneliği ve üç güzel kitap hediye ediyoruz.

Başarılar…