Bahar, çocuğun en güneşli çağında

İçine düşen sevginin çiçeklenişi gibi

Yağmurun katrelerce toprakta belirişi gibi

Yüreğini delerek semaya erdi.

Cemre düşmüşte suya

Su yanmış

Ateş suya sevdalanmış

Ama ne çare

Müştereklik deva olmaz

Böyle derde.

Yollara düşmüş evliya

Dua etmiş yağmura

Çoraklaşmış kendide

Susuz kalmak da varmış kaderde

Takkesi düşmüş başından

İçi dolmuş

Dökülen gözyaşından

Dağlar inlemiş

Sızlayışından

İlk şebnem düşmüş

Toprak ümidi görmüş

Şebnem büyümüş

Bulutlar ağlamış

Evliya sevdasından dağlamış

Sessizce atan yüreciğini

Âşık maşukunun işaretini görmüş

Ağlamış ağlamış ağlamış….

Mükemmel cümleler kurdum

Kötülerini saymazsan

Sana hep âşıktım

Eğer aşka inanmazsan

Orta Anadolu da bir yerlerde

Közlerine terkedilmiş acı duygular

İçimde kımıldayan derde

Tuz biber eker

Kâğıt uçaklara kuyruk takarak

Teknolojiyle dalga geçen

Atlas okyanusunu yutarak

Ecelini boğulmaya iten

Yurdun evladı olmaksa suçum

İdamımdan da  yoktur korkum

Yorulunca başını yasladığın taş

Çölün bekçisi kaktüs

Her şey senden daha çağdaş

Hepsi birer vakanivüs

Gerçek sözlerimi rüzgara söylerim

Gece gelince humakuşu

Ben söylerim o öter

O ağlar ben gülerim

Ziftlenmiş yollar kanar

Karaları kızıla boyar

Türlü güller biter

Şebnemini bahara döker

WordPress’e hoş geldiniz. Bu sizin ilk yazınız. Bu yazıyı düzenleyin ya da silin. Sonra blog dünyasına adım atın!