Bahar, çocuğun en güneşli çağında

İçine düşen sevginin çiçeklenişi gibi

Yağmurun katrelerce toprakta belirişi gibi

Yüreğini delerek semaya erdi.

Cemre düşmüşte suya

Su yanmış

Ateş suya sevdalanmış

Ama ne çare

Müştereklik deva olmaz

Böyle derde.

Yollara düşmüş evliya

Dua etmiş yağmura

Çoraklaşmış kendide

Susuz kalmak da varmış kaderde

Takkesi düşmüş başından

İçi dolmuş

Dökülen gözyaşından

Dağlar inlemiş

Sızlayışından

İlk şebnem düşmüş

Toprak ümidi görmüş

Şebnem büyümüş

Bulutlar ağlamış

Evliya sevdasından dağlamış

Sessizce atan yüreciğini

Âşık maşukunun işaretini görmüş

Ağlamış ağlamış ağlamış….

Tags: aşık-ı şeyda, evliya, şiir

Trackback URI | Comments RSS