çağlar açar çağlar kapar

havaya suya dolar

gözyaşıyla doğmuş bizdeki kimlik

horasanda aşkı içtik

yedi tepeye gemiler diktik…

parmaklıklar büyütür adamları

adamlar küçültür parmaklıkları

düşünen adamlar mahpusta

düşünecek adamlar okulda

ülke parmaklıklar arasında büyür…

bir gün aç kaldımbir gün uganda da çocuktumbir gün mideme taş bağladımbir gün açkaldımbir gün ağladım…

evet tam bunu düşünürken yeni doğan güneşin içimde oksijene dönüşeceğini düşünürken mazhar fuat özkan girdi  sabahın köründe hayatıma ismet özel’in milli park şiirini bestelemişler çok güzel olmuş. dinlemenizi tavsiye ederim.mazhar fuat özkan’ın agu albümü yeni çıktı zaten heryerde bulunur. MİLLİ PARKBiliniyor şarkıların sırası bizdeBiliniyor hayat bizden razıdırOtların sarardığı yerlerde güneşKurşunun değdiği yerde heves kalmıştırBeni artık kimseler aramasınAşkın en tabanında yattığım anlaşılmasınKorkunçtur yalnızlığımız Bir oyun oynanır oyalanırızOrman değiliz artıkMilli parkızGözyaşları gizlenirİdare edilir durumİstesek de istemesek de Beraberiz yavrumŞimdi bir çok sayfasını Atlayarak bitirdiğim şu kitabınBaşından başlayabilirim deSonsuz gözyaşların

Babamın aldığı ilk oyuncak olan tabancanın büyük yeri vardı hayatımda. daha küçüktüm bilmiyordum bir tabancanın kaç çocuk öldürebileceğini. ölümün ne olduğunu da bilmeyecektim neredeyse Kars’ta öldürülen bir adama ninemin Konya ‘da bir hafta yas tuttuğunu görmesem. Tabancam vardı işte sadece benim gibi tabancası olanlardan korkuyordum. Bu yüzden polislerden hem korkar hem de onlara düşmanlık beslerdim. Ama babam anlatırdı hep İzmir’ deki karşı komşumuz bir polismiş çok iyi insanmış beni severmiş hatta bana çikolata alırmış. Babam çikolata kelimesini ağzına alınca hemen iştahım kabarırdı polisleri sevesim gelirdi. Sevdim de çok geçmeden çünkü öğrenmiştim artık bizi polislerin koruduğunu. Ama yine de unutmadım onların hala bir silahı olduğunu. Tabancamla uyurdum çoğu zaman. Rüyalarımda tabancam ve ben olurduk her zaman. Çocukluk sayıklamalarımın neden garip sesler olduğunu bu rüyalarımı anlatınca anlardı annem. Annem bana besmele çekip uyursan korkunç rüya görmezsin derdi. Evet çektikçe besmeleyi rüyalarım azaldı artık ne don kişot’ tum yel değirmenlerine kurşun yağdıran ne de küçük prens, diktiği gülleri su tabancasıyla sulayan. Annemin okuduğu masallardı bunlar biraz da benim hayret edebilme yeteneğimin ortaya koyduğu kahramanlık hikayeleri. Babama sorardım bana neden tabanca aldın diye hep derdi ben yokken anneni koruyasın diye. Göğsüm kabarırdı bende polisim derdim. Evde televizyonu olan çocukluk arkadaşlarımın dediği gibi gölgelerin gücü adına der ve silahımı havaya kaldırıp duvardaki gölgelere “dıkşın” “dıkşın” diye bağırırdım.annemi korurdum işte böyle. Ah o silahımı şimdiki çocukların ellerine tüm yaşamışlığımla verebilseydim ve benim kaldığım yerden ilerlediklerini görebilseydim silahın besmeleyle temizlendiğini fısıldasaydım kulaklarına …

Yanık unuttular beni. Koyuverdiler güneş yüzlü sokaklarda .gelip geçenler dalga geçti benimle. Arabalar ilk kez bu kadar renkli geldi bana sanki onları saran ben değildim artık farları da yanmıyordu uzaktan akrabalarımı özledim ama yanmıyorlardı. Asfalt sıcaktan erimiş, bedenime sarılıyordu beni boğazlıyordu kimse imdadıma koşmadı koşar adım bile gelmedi ve gelmedi kimse… Hava kararıyordu dağlardan üzerime doğru, sırtımdan sıcak ellerini çekiyordu güneş.Bana artık ihanet etmeyecekti güneş sevmeyecekti sevdiğim arabaları, yalnızlık timsali kaldırımları.Ölüyordu güneş gülüyordu ay, onun vaktiydi vedalaştı helalleşti güneşle. Bense, buraya ilk diktikleri günkü kadar mutluydum huzurluydum . Parlıyordum yıldızlarla yarışacak kadar güçlü, dağdaki kurtları kaçıracak kadar keskin. Neon’dum evet adım bu olmalıydı. Gündüz yanan neon. Doğasına karşı koyan neon. Kendi sesiyle Paris sokaklarında çalan kanonlara haykıran neon. Tüm sevdiği arabalardan daha hızlı neon…

Bindiğim duraklar şahitsiniz gırtlağıma çökmedi mi kelimeler? Gem vurmadı mı sözlerime beni çiğneyen gölgeler? Nasipsizmiş Kızılay durağında inenler. Hakkı haykıran sözlerimi işitmediler…

Memurlar, öğrenciler ve bütün kendini gurbete sevdalı bilenlerle sepya hüzünlerimi paylaştık sabahın ilk fren düdüğünü duyarken beyaz çizgiyi geçtiğimiz noktalarda…

Hep Leyla idi sevilenler hep Mecnun oldu öleceğini bilenler ah ! 1 saniye içinde inip binenler

 Hep aynıydı müzik çalarlarda dinlenenler. İntiharı aşkın gereği gibi düşünenler ve gururu sevdayla tüketenler meftun olamadan gidenlerdi…

Ve bir gün yer devindi, toprak rüzgarla bir olup kükredi, beni de içine çekiverdi…

seviyorum diyen derviş terk edermiş…

sevmeyen derviş sevilirmiş

sevilen derviş…

Davudi sesler geliyor ta uzaklardan Biri haber veriyorAnlamıyorum Anlaşılmaz geliyor Davudi sesler geliyor uzaklardanBiri haber bekliyorYetişemiyorumYetişmiyorum…Yaşça büyüklerim bendeOlgunluk keşfetmekteKüçüklerim beni küçük görmekteAma ben yetişemiyorumYetişmiyorumSayıyorum yerimdeDavudi sesler geliyor uzaklardanBiri haber getiriyorGörmezlikten geliyorumDuymuyorumHata yaptığımı biliyorum Davudi sesler geliyormuşBen duymuyorum….

Bir rüyam var Türkiye’nin ilk think tank kuruluşu tasarlayan mimarı olmak istiyorum aslında mimarlık öğrencisi olarak tasarladım fakat mimar olarak tasarlayıp uygulama haline getirme idealim var inşallah.