Yolda yürürken karanlık sarardı insanı ta ki o pencereden huzmeler halinde çıkan ışığı görene dek bu mahalle hep böyle karanlıkken kimdi bu ışığı yayan pencerenin içinde oturanlar ….bilmiyorum ama o adamlar her toplandığında benim içim o ışıkla aydınlanırdı. ilhan hocanın hatırası…

  Aşırı kalem ve maket bıçağı tutmak yüzünden benim orta parmağımın sol tarafında kıkırdak gibi bir tabaka oluştu ve bu geçmiyor bunun mutasyon olduğunu düşünüyordum.fakat çevremdeki evrimci arkadaşlar bunun bir evrim gerçeği olduğunu iddia ediyorlar ben bi alaka kuramadım hayırlısı

SAVRULUNCA GÖKLERHER YARATILAN BUCAKTA ÖLÜMÜ BEKLERCESETLER BİBİRİNİ UNUTURGAFLET KORKUYLA BİR OLURNUR TAMAMLANIR SUR DUYULURALEMLER YOLA KOYULURSIRAT SONU PERDELERBİR YANI YANGINBİR YANI SARHOŞ VE BAYGINGENİŞLİĞİNİ İMANYÜKSEKLİĞİNİ VİCDAN BELİRLERKİMİNE VUSLATTIRKİMİNE HİCRANEBEDİYET YURDUNA HAYDİ SENDE HAZIRLAN

KANADI KIRIK AYRI DİYARLARIN DETONE OLMAMIŞ TÜRKÜSÜ,SESSİZLİĞE SET ÇEKMİŞ KENDİ YURDUNDA MİLYONLARCA TÜRKÜ ZAPTEYLEMİŞ,UCU YANMIŞ BÖYLE BAYKUŞ GÖRMEMİŞ GENCLİĞİ VE YAŞANMAMIŞ TOPRAK ŞENLİĞİ….

proje hocamız anlatmıştı bir öğrencisine yıllar önce verdiği bir ödevi fransada aydınlanma döneminde bir kütüphane inşa etmekmiş.ödevi hazırlayan şahsın hazırlayıp geldiği fikir mükemmeldir.kütüphanenin her yeri şeffaf camdan yapılmıştır ve her cephesi raflarca kitapla doludur.insanlar kitap aldıkça içeriye güneş ışığı girebilecektir.aydınlanma bu şekilde gerçekleşecektir.bu başarılı fikir çok tutar ve şuanda da öyle bir bina inşa edilmiştir.ben maalesef bu binanın ismini bilmediğim için bulamadım.

kırk gün kırk gece hüzün sohbetlerindenpejmurde ayrılıklara uyandıkyazın yandığımız sokaklardakırk ikindin ıslandık… yıldız kayarken akşamlaraçatılardan kayan başlarhicranın tanığıaynı anda sanığıydı…

Bu yaz aylarında Cennetin Çocukları isimli bir İran filmini izlemiştim filmin ilginç yönü film sanki bitmiyordu hep bir şeyler eksik kalmıştı. 2 ay önce de Baran isimli yine bir İran filmini izledim bu filmin tek farkı Oscar akademi ödülüne aday gösterilen ilk ve tek İran filmi oluşuydu yani bu filmin de sonu yoktu kopuktu. Bu filmlerin ikincisi de çekilmediğine göre böylesine muazzam bir başarıya rağmen sonlarının neden olmadığını anlamıyordum. Daha sonra Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak isimli Türk filminin de tam bir sonu olmadığını gördüm. Merakım iyice artmıştı.  Sanat Tarihi derslerinde minyatürü ele almıştık minyatürler görüntüde 2 boyutlu olmasına rağmen aslında 4 boyutluydu. Çünkü zaman kavramı işin içine girmişti. Ama ortada 3.boyut yani derinlik yoktu. Hâlbuki Osmanlı sanatçıları normal resimler de 3.boyutu çok güzel verebildikleri halde neden minyatürlerde bunu kullanmamışlardı? Sanat Tarihi hocamıza bunu sorduğumda aldığım cevap benim minyatür konusundaki şüphelerimi kaldırdığı gibi filmlerin de sonunu dolduruyordu sanki. Hocamız minyatürde ve doğu sanatlarının genelinde 1boyutun mutlaka tanrıya ayrıldığını söylemişti. Buna birde Picasso’nun ve diğer kübist sanatçıların minyatürdeki 4.boyuttan etkilenerek kübizmi geliştirdiklerini ekledi. Ben cevabımı bulmuştum artık. İzlediğim filmlerin ortak yanı onların sonlarının kader inancına göre Allah(c.c) ya bırakılmış olmasıydı ama şundan emin değilim filmlerin yönetmenlerinin bunu bilinçli ya da bilinçsiz yaptığından. Fakat ben bilinçli olarak bu yazının devamını kadere bırakıyorum…

Sessizliğe açılan ama sensiz kalamayan bir gemi düşün.sustukça batmıyorum konuştukça batanlar gibi değilim ben.her sevenle aynı acıları bende çekiyorum aynı açılardan ben de bakıyorum farklı olan sadece ve sadece kelimelerim.ben seni hiç bir cümlenin içinde kullanamıyorum.hani ben gemiyim ya iskele sancak alabanda foga yok abi hepsi hikaye…bir türlü bulamıyorum rotayı batmıyorum ama harekette etmiyorum. neyse yalvar kul Allaha yalvar TEK ÇIKAR YOL BU…

Fincanın dibindeki telveyi süzüyordu sakallı çekik gözlü adam.Karşısındaki ise onun mimiklerinden bir anlam çıkarmaya çalışıyordu.Çekik gözlü adamın gözleri aniden faltaşı gibi açıldı.Gördüğü her neyse onu dehşete sürüklemişti.Usulca üzerine yığıldığı koltuk kılıklı sandalyeden kalktı kısık ama keskin bir ses tonuyla o uğursuz lafı ediverdi.”öleceksin”deyişi çadırda yankılandı bu imkansızdı çünkü çadır sesi yankılatmazdı.Bu sözü karşıdakini ne kadar etkilediğini görmek için ayinsel bir zevklekarşısındaki adma baktı.Adam çoktan ölümün habercisiyle helalleşmiş ruhunu teslim etmişti.adam düpedüz beton kesilmiş ve ses bu yüzden amfi heyecanı vermişti çadıra.çekik gözlü hoca ilmini kimseye aktaramıyordu çünkü her öğrencisi son derste ölüveriyordu;fakat kendisi böyle olmamıştı.Hocası keyfi-i Mehmet Efendi den son dersi alacağında hocası ona öleceksin demiş oda duraksamadan sen de öleceksin demişti.bunu duyan keyfi-i Mehmet Efendi ölüvermişti çünkü keyfe keder verilmişti…