Soğuk bir şubat akşamıydı. Elindeki gülleri verebileceğin birini bulamayıp gittiğin karlı yollardan geri dönmüştün. Belki de bu yüzden son bir umutla, o güllere beni layık görmüştün. Fakat alamazdım sadece benim için satın alınmamış gülleri. Benim için satın almış olsan da alamazdım. Çünkü çiçekçinin elinin değdiği bir gülü bana layık görüyordun. Sen çiçekçi olsan da alamazdım gülünü. Bilirim o gülü sen yetiştirmedin. Bir bahçıvan yetiştirdi o gülü. Sen bahçıvanın elinin değdiği gülü bana layık görmemelisin. Diyeceksin ki gülü bahçıvan tek başına yetiştiremez,  ben bahçıvan olsam da bilgim o gülü yetiştirmeye yetmez. Evet, doğru söylüyorsun bir gül yetiştirmek için bahçıvan olmak yetmez belki toprak olmak belki tohum olmak gerekecek. Sen toprak olmuştun da seni insan eden bir parça ruh verilmişti sana. Sen bu gülü çiçekçiden satın alıp bana verdiğin için benim sana aşık olmamı bekliyorsun. Hâlbuki ben o gülü yaratanı senin toprağına ruh katanı ve senin bana rastlamana sebep olanı da biliyorum. Şimdi söyle kime aşık olayım?

İlk kez GENÇ dergide yayınlanmıştır.

Tags: aşk

Trackback URI | Comments RSS