bahçelerde yırtınan serçe yalnızlığı

neyin potasında eriyerek

meşke gönül verir

ufacık esen rüzgar

pelit dallarında tutunarak

bir kanada güç verir…

aşk elinden yorgun düşen

serçe, gözyaşına bakar

ruhunun çıktığını sanarak

ayaküstü bir akşamüstü

ölüverir.

yas tutar pelit ağaçları

dallarını yere eğiverir

yeni bir sabah olana dek.

ilk ışık ile hayati mevcudiyet

zılgıtları cıvıltılara sevkediverir.

(EN BÜYÜK FIRTINALARDAN SONRA BİLE SERÇELER ÖTÜŞMEYE DEVAM EDERLER,VE BİR SERÇE AĞLADIĞINDA ÖLÜR…)

Tags: , biz, serçe uçuşu, şiir

Trackback URI | Comments RSS