Geçenlerde Diyanet İşleri Başkanı Ali Bardakoğlu “Akşamları televizyonu kapatıp yarım saat Kur’an okuyun, okumayı bilmiyorsanız kayıttan dinleyin ya da meal okuyun” diye bir tavsiyede bulunmuş. Ertesi gün birtakım gazete ve televizyon kanallarında Bardakoğlu’nun bu sözü üzerine belki de hayatında bir kere Kur’an ın yüzüne bakmamış insanların bu konudaki görüşü alınmaya çalışılıyor. Adamların diyeceklerini az çok tahmin ediyorsunuzdur ama yine de birkaçını paylaşalım.

Birol Güven: Televizyona karşı çıkmak matbaaya karşı çıkmakla eş değerdir.

Bedri Baykam: Bu ülkede dine saygı var özel hayata saygı yok

Tarık Akan: İnsan ne isterse onu seyreder bu diyanet işleri başkanını ilgilendirmez.

Sanırsınız ki Ali Bardakoğlu  “Kesinlikle televizyon izlemeyin” ya da “Şu tip programları izlemeyin onun yerine Kur’an okuyun” gibi televizyonu ya da çeşitli programları men eden bir açıklama yapıyor.

İşin garip bir yanı da şudur ki Ali Bardakoğlu bu tavsiyeyi televizyonda yaptı. Yani televizyon karşıtı birisinin televizyonda işi ne?

Hâlbuki bir psikolog ya da bir sanatçı çıkıp “Akşamları televizyon izlemek yerine yarım saat kitap okuyun” şeklinde bir tavsiyede bulunsa yukarıdaki aleyhte konuşan amcalar hemen ağız değiştirip  “Bilim de bunu söylüyor, zaten televizyon kanalları eskisi kadar objektif değil, hepimiz daha çok kitap okumalıyız” gibi söylemler içine gireceklerdi.

Peki, buradaki problem ne? Sözü söyleyen ve tavsiye ettiği kitap mı? Evet, galiba sorunları bu!

Geçtiğimiz şubat ayında bir dil daha yok oldu. Andaman adalarında 65bin yıldır yaşadıkları bilinen Bo kabilesinin dili, bu kabilenin son üyesi Boa Sr’nin 85 yaşında ölümüyle artık hiç kullanılmayacak şekilde yok oldu. İngiliz bilim adamları belki de bu dilden birkaç kelimenin anlamını çözmüştü ama onların bu dili asla kullanmayacağını adımız gibi biliyoruz. Bir dili o dilin gerçek sahipleri mi kullanır sadece?

Tarihte çok garip örnekler de var. Güney Amerika’daki bir kabilenin son üyesi kendisiyle birlikte yok olacağını düşündüğü için kendi dilini bir papağana öğretiyor. Kabile keşfedildiğinde tüm üyeleri çoktan ölmüştür ancak kabilenin dilini kullanan papağan keşif gününe kadar sahibinin başında beklemiştir. Bu kabilenin dili papağan sayesinde çözülmüş ama kullananı olmadığı için yok olmuş durumda. İnsan bunları okuyunca kendi dili hakkında düşüncelere kapılıyor.

Türkçe sadece bir dil değil, konuşan birileri olduğu sürece t.c. kimlik numaramızdan daha önemli bir kimlik bilgisi bizler için. Fakat dilimiz son derece eprimiş durumda. Evet eprimiş. Kırgızistanlı, Azerbaycanlı Öztürkçe konuşan dostlarımızla konuşmakta zorlanıyoruz. Bazı kelimeleri çok kötü anlamlara çekmişiz, adeta bel altı espri cumhuriyeti dili oluşturmuşuz kendimizce.

Bazen bir harf değişimi bir anlamı büsbütün yok ediyor, şivelere göre değiştirilen harfler değil kastım bilinçli olarak anlam kaymasına uğratılarak müstehcenlik katılan sözcükleri ifade etmeye çalışıyorum burada.

Evet, kafamıza silah dayalıymış gibi konuşurken şu doğru kelime miydi yanlış kelime miydi diye düşünerek de konuşamayız, yazamayız ancak yine de bu bizim dikkat etme sorumluluğumuzu kaldırmaz. Maalesef tahribat çok tamirat yok…

Danimarka’da başlayan karikatür krizi Norveç’e de sıçradı geçtiğimiz günlerde. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) e yönelik hakaret içeren karikatür bir Norveç gazetesinde de yayınlandı. Bu durum maalesef dünya Müslümanlarının gündemine getirilmediği için yeterince protesto edilmedi. Sadece Norveç’teki Müslüman taksiciler gazeteyi taksileriyle kuşatarak trafiğin en yoğun olduğu saatlerde gazeteyi klakson sesiyle protesto ettiler.

Avrupa’da bunlar olurken ülkemizde de meclisteki kavga gündemdeydi. Maalesef kavgaya Peygamberlik de alet edildi. Kavgaya karışan partileri eleştirip ortamı daha da germekten ziyade sadece bir öneride bulunmak istiyorum. Norveç’teki Müslüman taksicileri TBMM’ye seçelim. En azından bizim milletimizin değerlerine daha saygılı olacakları kesin.

Ulaşım her geçen gün kolaylaşıyor, daha 1950li yıllarda dedelerimiz deve ile at arabası ile yolculuk yapıyordu. 1960’larda âdemoğlu aya çıktı. Şimdi ülkemizde uçaklar, metrolar, hızlı trenler cirit atıyor. Ulaşımın böylesine kolaylaştığı bir zamanda Anadolu’yu gezmeden durmak olmaz. Her seferinde cennet vatanımız demeyi biliriz ama tatillerde hep aynı yere gideriz para biraz çok gelirse yurt dışı. Elbette gidilmesi gereken yerler var yurtdışında da ama önce vatan!

Bahar geliyor! Bahar da durmayın çıkın apartmanlarınızdan. Şair Erdem Beyazıt ne güzel ifade ediyor Anadolu’da baharı.

Bir de baharlar bilirim
Apartman odalarında büyüyen çocukların bilmediği bilemeyeceği
Anadolu bozkırlarında
İstanbul’dan çıkıp Diyarbekir’e doğru
Tekerleri yamalı asfaltları bir ağustos susuzluğu ile içen
Cesur otobüs pencerelerinden
Bilinçsiz bir baş kayması ile görülen
Evrensel kadınların iki büklüm çapa yaptıkları tarla kenarlarında
Çıplak ayakları yumuşak Topraklara batmış ırgat çocuklarının
Bir ellerinde bayat bir Ekmeği kemirirken
Diğer ellerinde sarkan yemyeşil bir soğanla gelen.

Erdem Beyazıt/sana bana vatanıma ülkemin insanlarına dair.

Anadolu’da at koşturmak kolay değil ama yolunuz üzerinde neler görmüyorsunuz ki camiler, kervansaraylar, hanlar, hamamlar, farklı farklı insanlar ve mezarlıklar.

En çok etkileyen de mezarlıklar oluyor insanı. Çünkü en son yolculuğunu düşünüveriyor bir anda. Birkaç selvinin arasında çoğunun ismi silinmiş taşlar. İşte bu dünya böyle, isimlerimiz silinip gidecek bir gün. Bize düşen bu ismi silinip gitmiş belki de bir fatihaya muhtaç olanları niyetimize alarak fatihalarını okumak. Yol boyunca gördüğün hamamlardan birinde yıkanır, restorana çevrilmiş hanlardan birinde yemeğini yer, camilerden birinde namazını kılar iğde, kekik, leylak, papatya kokulu yollarda düşen cemreleri sayarsın. Vatana sahip çıkmak onun etrafını çitle çevirerek olmaz, vatanın toprağını, taşını, havasını, suyunu, kokusunu her zerresine kadar hissederek başarabiliriz bunu

Hamit Can’a vefa

Edebiyat Sanat ve Kültür Araştırmaları Derneği (ESKADER), geçen hafta vefat eden Hamit Can için bir anma programı düzenliyor. Panel ve sergiden oluşan program, 20 Şubat Cumartesi günü Beyazıt Devlet Kütüphanesi’nde gerçekleşecek.

Bu arada Hamit Can’ın bütün yazıları ve hakkında yazılanlar ile kendisiyle yapılan röportajlar Sanatalemi.net sitesinde “Sizi Unutmadık” bölümünde yer alacak.

Program ile ilgili detaylar için  (212) 5112323- 24 numaralı telefondan ve www.sanatalemi.net internet sitesi bilgi edinebiliyor.

Prof. Dr. İsmail Kara ve Ferhat Kentel  19 Şubatta TVNET’te

Mustafa Özkaya’nın sunduğu “Türkiye”, düşünce ve kültür dünyasının öncü isimlerini ağırlamaya devam ediyor.

“Türkiye’de İslamcılık Düşüncesi, Amel Defteri, Biraz Yakın Tarih Biraz Uzak Hurafe, Şeyhefendi’nin Rüyasındaki Türkiye, Bir Felsefe Dili Kurmak, Cumhuriyet Türkiyesi’nde Bir Mesele Olarak İslam” gibi önemli kitapların yazarı prof. Dr. İsmail Kara,“Türkiye’nin en hayati meselesi neden İslam’dır?” üst başlığıyla gerçekleşen programın ikinci bölümünde izleyicilerle buluşuyor. 19 Şubat Cuma 20:40’da TVNET’te.

İsmail Halis’in sunduğu, Yusuf Kaplan’ın yorumlarıyla katıldığı programda bu hafta, “Türkiye’nin gerçek sorunları gündeme geldiğinde, neden bazı güçler devreye giriyor?” sorusuna cevap aranıyor. Bilgi Üniversitesi Öğretim üyesi Doç. Dr. Ferhat Kentel’in katılacağı programda, “Yargının siyaset ve eğitime müdahaleleri ne anlama geliyor?

Hukuk neden siyasallaştırılıyor? Seçkinler diktası, Türk toplumunun önceliklerini nereye kadar görmezden gelebilecek?” soruları üzerine değerlendirmeler yapılacak. Düşüne Taşına, 19 Şubat Cuma 23:30’da TVNET’te.

TYB’de film okumaları

Türkiye Yazarlar Birliği, ‘Film Okumaları’ etkinliğine  yeni bir tema ile devam ediyor. “İki Devrim Sineması, İki Devrin Sineması” başlığında İran ve Rus sineması okumaya açılıyor.

İran Sinemasını okumaya ve anlamaya, Rus Sineması ile başlanıyor.

Ümmügülsüm Sarıoğlu’nun direktörlüğünde yapılacak gösterimlerde film dili kurma çabasının kökleri “Devrim”lerde aranacak.

Devrim, Cumartesi Saat 18:00 ’da Rus Devrim Sineması’ndan Dziga Vertov’un “Kameralı Adam” filmi ile başlıyor.

Film Gösterimleri ve okumaları her Cumartesi saat 18:00’da Türkiye Yazarlar Birliği’nde! Yazarlar Birliği, Kızlarağası Medresesi, Divanyolu, Hoca Rüstem Sokak No:6 Sultanahmet’te!

Douglas Kellner’in Medya Gösterisi Açılım Kitap’tan çıktı 

Modern hayatın oluşumunda medyanın ne tür etkileri olmaktadır? Medya gösterisi, insanları bütün yönleriyle kuşatan bir hegemonya vasıtası mıdır? Global baskın kültürün taşıyıcısı olan medya gösterilerine tepkiler nelerdir?

Medya gösterisi, aslında baskın rol modeller, moda, görüntü ve kişilik sembolleri sunan bir şöhret kültürüdür. Gösteri dünyasında, şöhret, eğlenceden politikaya, spordan ticarete kadar bütün önemli sosyal alanları kuşatmıştır. Medya gösterisi, çağımızın belli başlı umutları ile korkularını, hayalleri ile saplantılarını ve hayata dair deneyimlerini açık bir şekilde dile getirmektedir. Ayrıca medya gösterileri; cinsiyet, ırk ve sınıf ile ilgili karmaşık sorunları şifreleyerek, temsil siyasetini sahnelemektedir.

]]> http://samiyaylali.com/2010/02/20/ne-var-ne-yok/feed/ http://samiyaylali.com/2010/02/20/karpuz-kabugu-asti/ http://samiyaylali.com/2010/02/20/karpuz-kabugu-asti/#comments Sat, 20 Feb 2010 09:22:28 +0000 mimar http://samiyaylali.com/?p=407

Yönetmen Ahmet Uluçay, 30 Kasım günü Hakkın rahmetine kavuştu. Ülkemizin ender rastlanan insanlarından birisiydi ve bir dehaydı. Fakirliğin ve yokluğun içinde sanat icra etmeye kalkışmak her baba yiğidin harcı değil hele hele sinema gibi en modern sanatı icra etmek imkânsıza yakın duruyor. Ama Ahmet Uluçay Kütahya’nın Tavşanlı ilçesinin Tepecik köyünde bunu başarmış birisi.

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filmi onun şaheseri diyebiliriz. Masumiyetin, saflığın, dürüstlüğün, umudun en sade halini taşır ve içinde metafizik imgeleriyle bilinçaltınıza mesajlarını da gönderir. Yeri gelir bir meczup olursunuz, yeri gelir bir küçük serseri; ama kaybetmediğiniz bir şey varsa o da umudunuzdur. Çocukluğunuzda biriktirdiğiniz belki de ömrünüzün sonuna kadar saklamanız gereken umut. Havf ve recadaki reca işte.

Ahmet Abi’ye umudunu kaybettirebilecek tonla şey vardı ama o hiç kaybetmedi. Düşünün bir kere, siz köyde çektiğiniz filmlerle Montpelier Akdeniz filmleri festivali, San Sebastian film festivali ödülleri alıyorsunuz ama hemşerileriniz size deli gözüyle bakıyor. Ve siz bir gün oskarı alma umuduyla yaşıyorsunuz, her şeye direniyorsunuz. Ahmet Abi’nin hayatı asla ödüllerden ibaret değil. Çapa Tıpta yaşadığı günleri çok az kişi bilir. Herkes onu gülerken bilir, çoğu zaman gülerdi de.

Dervişane yaşam ve konuşma tarzıyla sizi yüzde yüz etkilerdi. Televizyon dizilerinden ezberlediğimiz, Mevlana’dan Yunus Emre’den bir iki laf sıkıştırılarak halkın büyük kesimini etkisi altına almanın yönteminin alasını bilen ve konuşurken karşınızda öyle sofiyane bir büyük var zannettiğiniz kişi, asla filmlerinde bu yöntemi kullanmamıştır. Çünkü Ahmet Abi’ye göre sinema her şeyi anlatabilir, eğer insanlar bir oyuncunun ağzından çıkan iki kelime ile kendilerine ders çıkaracaklarsa hiç çıkarmasınlar daha iyi, üstad onun bir kalıcılığı olmayacağının bilincindedir her zaman. Sinema her şeyden önce görsel bir sanattır. Gözlerinizle kulaklarınızla kazırsınız her şeyi belleğinize.

Ahmet Abi’nin o sade duruşunu herkes belleğine kazımalı. Bir daha öyle bir duruş göremeyebilirsiniz. Ve şu sözünü lütfen bir yerlere not edin “Karpuz Kabuğundan gemi değil Titanik bile yaparsınız para değil yürek meselesi”

Birkaç yıl içinde o kadar önemli insanları kaybettik ki bazen soruyorum yenilerini çıkarabilecek miyiz diye? Bir Sabahattin Zaim, bir Turgut Cansever, bir Erdem Bayazıt, bir Ahmet Uluçay olabilecek miyiz ey dostlarım? Olabilmek ya da olmamak işte bütün mesele bu…