kapat kapıları avlunun içine

vur tokmağı davulun diline

horon teperken dağlar

tuluma yüklen derin üfle

dadaşa gakkoşa el ver

kalk makamında türkü söyle

yat makamında ninni

her söylediğinde yemin tut

tuluma yüklen derin üfle…

ŞÖLEN 1

stabilize ayrılıklar mevsimi geçti

asfalttayız artık

gün dönüyor

yakamıza gül konuyor

beyaz perçemli bir ev ufukta

çerkez söylüyor kafkas diz vuruyor

al maksini gel düğün var

düğünde rüyanda gördüğün var…

ayaklarını denizime koymuşsun

sular kükreyince çözülür düğümün

iliklerine korku sızar

anlamı yoktur ahde döndüğünün

şimdi kime imrendiğin bilinmez

gün gelince kıtmire özenirsin

yanınca cici ellerin

hangi rabbine güvenirsin?..

parmaklıklar büyütür adamları

adamlar küçültür parmaklıkları

düşünen adamlar mahpusta

düşünecek adamlar okulda

ülke parmaklıklar arasında büyür…

bir gün aç kaldımbir gün uganda da çocuktumbir gün mideme taş bağladımbir gün açkaldımbir gün ağladım…

Yanık unuttular beni. Koyuverdiler güneş yüzlü sokaklarda .gelip geçenler dalga geçti benimle. Arabalar ilk kez bu kadar renkli geldi bana sanki onları saran ben değildim artık farları da yanmıyordu uzaktan akrabalarımı özledim ama yanmıyorlardı. Asfalt sıcaktan erimiş, bedenime sarılıyordu beni boğazlıyordu kimse imdadıma koşmadı koşar adım bile gelmedi ve gelmedi kimse… Hava kararıyordu dağlardan üzerime doğru, sırtımdan sıcak ellerini çekiyordu güneş.Bana artık ihanet etmeyecekti güneş sevmeyecekti sevdiğim arabaları, yalnızlık timsali kaldırımları.Ölüyordu güneş gülüyordu ay, onun vaktiydi vedalaştı helalleşti güneşle. Bense, buraya ilk diktikleri günkü kadar mutluydum huzurluydum . Parlıyordum yıldızlarla yarışacak kadar güçlü, dağdaki kurtları kaçıracak kadar keskin. Neon’dum evet adım bu olmalıydı. Gündüz yanan neon. Doğasına karşı koyan neon. Kendi sesiyle Paris sokaklarında çalan kanonlara haykıran neon. Tüm sevdiği arabalardan daha hızlı neon…

Davudi sesler geliyor ta uzaklardan Biri haber veriyorAnlamıyorum Anlaşılmaz geliyor Davudi sesler geliyor uzaklardanBiri haber bekliyorYetişemiyorumYetişmiyorum…Yaşça büyüklerim bendeOlgunluk keşfetmekteKüçüklerim beni küçük görmekteAma ben yetişemiyorumYetişmiyorumSayıyorum yerimdeDavudi sesler geliyor uzaklardanBiri haber getiriyorGörmezlikten geliyorumDuymuyorumHata yaptığımı biliyorum Davudi sesler geliyormuşBen duymuyorum….

Bir rüyam var Türkiye’nin ilk think tank kuruluşu tasarlayan mimarı olmak istiyorum aslında mimarlık öğrencisi olarak tasarladım fakat mimar olarak tasarlayıp uygulama haline getirme idealim var inşallah.

 Yolda yürürken karanlık sarardı insanı ta ki o pencereden huzmeler halinde çıkan ışığı görene dek bu mahalle hep böyle karanlıkken kimdi bu ışığı yayan pencerenin içinde oturanlar ….bilmiyorum ama o adamlar her toplandığında benim içim o ışıkla aydınlanırdı. ilhan hocanın hatırası…

SAVRULUNCA GÖKLERHER YARATILAN BUCAKTA ÖLÜMÜ BEKLERCESETLER BİBİRİNİ UNUTURGAFLET KORKUYLA BİR OLURNUR TAMAMLANIR SUR DUYULURALEMLER YOLA KOYULURSIRAT SONU PERDELERBİR YANI YANGINBİR YANI SARHOŞ VE BAYGINGENİŞLİĞİNİ İMANYÜKSEKLİĞİNİ VİCDAN BELİRLERKİMİNE VUSLATTIRKİMİNE HİCRANEBEDİYET YURDUNA HAYDİ SENDE HAZIRLAN