Uzat boynuna hamaylıklar bağlayayım

Ulu ağaç gibi

Yaşken eğilmeyesin

Yaşlıyken eğmeyesin…

Yüksek rakımlarda ağlayayım

Kartallar gibi

Pençelerin beni ayırmasın

Benden ayrılmayasın…

Yollar davamızı sırtında taşısın

Koşuşturanı bir biz kaldık

Geceler karanlığı kaşısın

Uyanığı bir biz kaldık…

Mülteci isteksizliklerimize rağmen

Göç diyarlarında ayak izimiz çınlasın…

Sırtımızda asırların hamulesi varken

Uykular unutkanlığımızı sayıklasın…

Sulara karışsın pusuda gölgeler

Çamurlar arkamızda barınsın

Erisin güneşte baykuşlar ve iblisler

Gönlümüzde ürpertiler arınsın…

İşte bu sefer…

Kardeşlik menfaatlerden sıyrılsın

İşte bu seyrüsefer…

Zaman mekândan ayrılsın…

Renkler ararım,

Kör gözümün fehiminden doğan

Güldüğüm gün,

Ertesinde ağlarım…

Bilinçaltı bir hüsrandır

Sağır duygular

Sessiz de olsa

Beyne yönelmiş isyandır…

İstasyonlardan çıkar eski isyanlar

Lokomotif sesi daha bir öfke verir

Kızgın kalabalığa yayılır

Yurdun vücudu ışıldar…

Karanlıkta oturan adam

Kilometrelerce uzaktaki cüce

Bir tek onlar meydan okudu

Alemi karartan bu güce

Kardeşlikleri yitirilmiş halktandılar

Birisi türk diğeri arap

Onlar inandıkça onarıldı

Tarumar gönüllerdeki mihrap

Karanlıktaki adama bombalar yağdı

Gecelerce günlerce

Cücenin içi yandı

Dua gönderebildi sadece…

Buhran, nöbet, sağanak

Saçlara düşen ak

Vaktin sesini bulup

Aydınlığa kavuşmak

Kendi nefesinde boğulurken

Şifa niyetine konulurken

Benliğin hırsına doyup

Hizmetin elinden tutmak…

Pencerede perdeyim

Feri bekler iken

Her an kederdeyim

Bu kederden ki

Sade özlem türküsü çalar telim

Ve her şiir kabıma sığmaz benim…

bahçelerde yırtınan serçe yalnızlığı

neyin potasında eriyerek

meşke gönül verir

ufacık esen rüzgar

pelit dallarında tutunarak

bir kanada güç verir…

aşk elinden yorgun düşen

serçe, gözyaşına bakar

ruhunun çıktığını sanarak

ayaküstü bir akşamüstü

ölüverir.

yas tutar pelit ağaçları

dallarını yere eğiverir

yeni bir sabah olana dek.

ilk ışık ile hayati mevcudiyet

zılgıtları cıvıltılara sevkediverir.

(EN BÜYÜK FIRTINALARDAN SONRA BİLE SERÇELER ÖTÜŞMEYE DEVAM EDERLER,VE BİR SERÇE AĞLADIĞINDA ÖLÜR…)

esmer bir gökyüzü düşün.

söz!

pamuk tarlalarını ben koyarım.

güneşe sahip çık.

gündüzler yanmasın.

gökten haber dinle.

dünya uyanmasın.

senin bugün çok yoruldum deyişin uykunun geldiğine

senin çay içerken parmağını kaldırışın sıradanlığın güzelliğine delalettir.

genellemeler yapmaktan korkan bu adamın genelleme yapmaya başlaması

her şeyin şah damara dayandığı anlamına gelmektedir…

sesinin ucunda yanıklık hissedilen her çocuk

bir mini ibrahim tatlıses potansiyeli taşır şehrimde..

soyunmayı sanat sayanlarla

hayatı tüm çıplaklığıyla anlatanların kavgası duyulur

her yazlık sinema çıkışlarında şehrimin…

her araba süren genç delikanlının

pioner marka teybinin sesini yükselttikçe

adamlığı artıverir bir anda

şehirler arası terminale

son zaman modası ile gidilir

ve çift dingilli gözyaşlarıyla dönülür

giden mutlaka önemlidir

çünkü gitmek yeterli önemi verir insana

ya da gitmeyince anlaşılmaz önemi kimsenin

şehrimin göbeğinde yüksek apartmanların pencerelerine

yerleştirilmiş çicekler kurar içeri ile dışarının

mahremiyet ilişkisini

ya da eskinin yeniye direnişinin

son belgesi görevini üstlenirler bir nevi

trafik olmaz şehrimde ama geç kalınca bir yere

varmış izlenimi verir her adam

araba sayısı kadar bisiklet vardır.

belki de o yüzdendir bu soyut trafik…