Bu yaz aylarında Cennetin Çocukları isimli bir İran filmini izlemiştim filmin ilginç yönü film sanki bitmiyordu hep bir şeyler eksik kalmıştı. 2 ay önce de Baran isimli yine bir İran filmini izledim bu filmin tek farkı Oscar akademi ödülüne aday gösterilen ilk ve tek İran filmi oluşuydu yani bu filmin de sonu yoktu kopuktu. Bu filmlerin ikincisi de çekilmediğine göre böylesine muazzam bir başarıya rağmen sonlarının neden olmadığını anlamıyordum. Daha sonra Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak isimli Türk filminin de tam bir sonu olmadığını gördüm. Merakım iyice artmıştı.  Sanat Tarihi derslerinde minyatürü ele almıştık minyatürler görüntüde 2 boyutlu olmasına rağmen aslında 4 boyutluydu. Çünkü zaman kavramı işin içine girmişti. Ama ortada 3.boyut yani derinlik yoktu. Hâlbuki Osmanlı sanatçıları normal resimler de 3.boyutu çok güzel verebildikleri halde neden minyatürlerde bunu kullanmamışlardı? Sanat Tarihi hocamıza bunu sorduğumda aldığım cevap benim minyatür konusundaki şüphelerimi kaldırdığı gibi filmlerin de sonunu dolduruyordu sanki. Hocamız minyatürde ve doğu sanatlarının genelinde 1boyutun mutlaka tanrıya ayrıldığını söylemişti. Buna birde Picasso’nun ve diğer kübist sanatçıların minyatürdeki 4.boyuttan etkilenerek kübizmi geliştirdiklerini ekledi. Ben cevabımı bulmuştum artık. İzlediğim filmlerin ortak yanı onların sonlarının kader inancına göre Allah(c.c) ya bırakılmış olmasıydı ama şundan emin değilim filmlerin yönetmenlerinin bunu bilinçli ya da bilinçsiz yaptığından. Fakat ben bilinçli olarak bu yazının devamını kadere bırakıyorum…